Het jaar waarin ik het belang van sport ontdekte

Op sportief vlak was het een relatief mooi jaar. Het woordje relatief is hier wel van belang. Mede door mijn studies en vooral mijn studiehouding heb ik niet al mijn doelen van 2019 behaald. Tal van andere factoren speelden hierin een rol, zonder dat ik dat toen besefte. Dit is een eerste punt dat van groot belang is voor iemand die een degelijke sportieve prestatie wilt leveren. Je moet mentaal sterk staan. Je moet je hoofd leeg hebben. Geen zorgen. Ik ben hierin realistisch en weet dat dat voor mij op dit niveau haast onmogelijk is, maar dit zijn dingen die ik zou moeten beperken.

Tegenslagen thuis of op school draag ik steeds met mij mee. Vooral omdat ik niemand met mijn “problemen” wil lastigvallen. Ik probeer mezelf zo weinig op te dringen en ik weet dat niet alle personen mij begrijpen. Zo begrijpen personen die het dichtst staan, je vaak het minst. Hiervoor kan ik beroep doen op mijn vrienden.

Beroep doen op vrienden kan belangrijk zijn. Met sportieve tegenslagen viel ik hen nog nooit lastig, al zijn ze altijd bereid te luisteren. Personen die mij omringen werden hier vaak het slachtoffer van. Na een tegenslag ben ik een brok frustratie, geef ik toe.

Vele mensen zullen die tegenslag relativeren. Dat is in mijn ogen té gemakkelijk. Ik ben vaak streng voor mezelf. Doelen die ik aan het begin van een seizoen stel, volstaan soms niet meer. Neem afgelopen jaar als voorbeeld. Mijn doel was mijn wedstrijden uit te rijden en vooraan mee te koersen. Stiekem droomde ik misschien een wedstrijd te winnen, maar was realistisch en dit was geen prioriteit.

Echter ondervond ik dat ik al snel mijn weg in het peloton vond. Ik moest mijn manier van koersen amper aanpassen in vergelijking met de juniorenwedstrijden. In april won ik zelfs een wedstrijd. Op dat moment kan je zeggen, afgaande op mijn doelen, dat mijn seizoen geslaagd is, maar zo zit ik niet in elkaar.

Na tegenvallende examens in juni viel het tweede deel van het seizoen in het water. Tijdens de zomervakantie ging ik dan nog eens volledig onder de situatie door. Voor mij het dieptepunt van afgelopen jaar. Ik moest me focussen op mijn aankomende herexamens en liet mijn fiets aan de kant staan. Bijna niemand weet welk belang die fiets voor mij heeft. Zelfs ik wist toen niet hoe belangrijk die is. Ik wist goed te scoren op mijn herexamens, maar ik liep totaal verloren.

Mijn seizoen zat er op, ook al was het nog maar september. Ik besloot mijn thuiskoers nog te rijden met slechts twee weken te trainen, na anderhalve maand niet op mijn fiets te hebben gezeten. Die twee weken waren mijn beste weken uit die periode. De weken die hierop volgde, de start van het academiejaar, besloot ik me terug te focussen op mijn studies. Foute beslissing. Ik liep terug helemaal verloren. Ik verloor mezelf en nog veel meer.

Afgelopen weken vond ik mezelf beetje bij beetje terug. Ik denk dat mijn vrienden me hierin echt geholpen hebben en mij nog elke dag helpen. Ik spring terug met volle goesting op mijn fiets. Ik geniet er terug van, want ik besef nu maar al te goed welk belang dit heeft voor mij.

Mijn leven staat nog niet on point, maar de mensen die me omringen weten vanwaar ik kom. Mijn leven krijgt meer en meer zijn vorm terug. De tegenslagen hebben me veel over mezelf geleerd. Ze vertelden me wat ik echt wil en vooral wat ik niet wil.

Mijn naam is Willem en ben 19 jaar. Zoals jullie in mijn rubriek ‘contact’ kunnen lezen combineer ik mijn studies Toegepaste Economische Wetenschappen met topsport. Alles wat ik afgelopen jaar heb meegemaakt en heb geleerd wil ik graag delen. Vele mensen weten immers niet welke opofferingen dit alles vraagt en wat er nog schuilt achter die jongen van één meter negenennegentig. En bovendien weet ik dat ik niet alleen ben en dat velen ‘strugglen’ met zichzelf of met een situatie.

Wanneer men topsporters op televisie hoort spreken, dan hebben ze het vooral het feit dat je je sport écht graag moet doen. Dit klinkt logisch, maar ik ben zeker dat dit zeker niet voor iedereen even evident is. Velen zullen ook nooit begrijpen waarom ik dit doe en waar ik mijn motivatie blijf halen.

Mijn motivatie zit hem vooral in de doelen die ik stel en meestal elk jaar weet te bereiken, maar elk jaar wordt ook gekenmerkt met de nodige tegenslagen. Die tegenslagen krijgt bijna niemand te zien. Enkel de mensen in mijn naaste omgeving weten écht hoe het gaat met mij en waarom niet alles uitpakte zoals ik het wou.

De meeste van mijn vrienden weten in feite heel weinig van mij. Dat is iets dat ik het afgelopen jaar geleerd heb. Dat vrienden voor een reden vrienden zijn. Zij zullen vragen hoe het gaat met mij en er altijd staan voor mij.

Zij, die nooit moeite doen om te luisteren of ronduit niet begrijpen waarom niet alles uitpakte zoals gepland, laten de eer vooral aan zichzelf. Kritiek wordt dan snel gegeven, ikzelf maak me daar ook schuldig aan. Al is het beter naar een persoon toe te stappen en te vragen wat er scheelt of hij/zij denkt, alvorens een oordeel te vellen.

Ikzelf schrijf heel graag en het helpt mezelf ook om dingen van me af te schrijven. Iets wat ik afgelopen jaar in de mindere periodes te weinig heb gedaan. Mensen mogen gerust weten van mij dat er mindere periodes zijn, want die hebben zij ook. In plaats van deze op te kroppen wil ik zeggen dat ze niet alleen zijn. Voor mij persoonlijk heeft dit veel met sport te maken en wordt dit hier uitgebreid aangekaart.

Bovenstaande inleiding vormt een mooie basis voor mijn posts die zullen volgen. Ik heb zodanig veel in mijn hoofd dat mijn inleiding wat omslachtig kan overkomen, maar hier wordt aan gewerkt. Ik begin vooral met dag per dag of week per week een post te doen, met dingen die op mijn lever liggen of gelegen hebben. Kortom dingen waarmee ik het moeilijk heb of heb gehad.